اگر پدرانمان در مقابل چشمان ما مادرانمان را می بوسیدند...
اگر قدیمی تر ها به همسرشان نمی گفتند(منزل) و یا به اسم فرزند پسر خطابشان نمی کردند...
اگر گهگاهی بجای پوشک و ملافه و آبکش کتاب و قلم و دست مادرانمان می دیدیم...
اگر یاد می گرفتیم زنی که عطر می زند فاحشه نیست...
اگر یاد می گرفتیم زنی که می خندد و گیسوانش را به باد می سپارد قصد خودفروشی ندارد....
اگر با صدای پاشنه های کفش یک زن هزار سر نمی چرخید به طرف صدا...
اگر هر مردی با همسرش مهربان بود و به او شاخه گلی تقدیم می کرد زن ذلیل نامیده نمی شد...
و هزار و یک اگر و امای دیگر...
امروز زن ها معیار عقده های جنسی جامعه قرار نمی دادند...
معیارهایمان را اشتباه نوشتند...
اشتباه...